adam.

Yarının bugünden ilerde oluşuyla bile insana fark kazandıracağını varsayıyor, kendini önde ve önder pozisyonlandırıyor. Uygarlık adına sırtlandığı yük ağır: Teknolojinin, kültürün ve sanatın en taze ürünlerini iştahla ısırıp atacak. 

Yaygınlaşınca üvey evlat edilen televizyon programlarını bilgisayardan izleyerek bir seferde yutuyor, marifetli fotoğraf makinasıyla gri sokaklarda modern yalnızlığı görüntülüyor. Bloglarda bağlamı belirsizleşen kitap alıntıları, fotoğraflar ve şarkı sözleriyle dekorunu yaratıp varoluşunu yüceltiyor. Sosyal iletişim siteleri ayakta yolcu almaya başlayınca ”iki nokta üstüste ve parantez dostluklar”ı bir gecede terkedip gidiyor, müzik gruplarını garaj kapısından çıkıp büyük plak şirketlerine varmadan, ünlü yönetmenleri alayına isyankar ergenlerin kendini ifade vesilesi olduğu an gözden çıkarıyor. Dünyanın geriye kalanıyla senkronize olamadığından adeta geleceğin içine hapsedilmiş duruyor. Ve düşünüyor: Beğenileri trend, öncülüğü tarih olduktan sonra, bu usta hayat yolcusunun tüketim hiyerogliflerini kim çözecek?