işi, kariyermişcesine ciddiye alan kadın.

Belgeleri sıraya koyacak, formları temize geçecek; bu iş bir-iki, belki beş gün sürecek. Hele tadını alsın, kolay işi başarmanın. Sonra böbürlenme kendiliğinden geliyor. Böbürlenme, kendi vücut sınırlarını aşacak seviyeye vardığında, başkaları üzerinde otoriteye dönüşüyor. Ona kayıtsız kalan herhangi birini, emirler ve soru cümleleriyle kovalıyor. Deftere geçirilecek falan tarihli makbuz, söyleyin nerede? Hesap makinasını çekmeceden kimmiş, alıp da geri koymayan? Hem soru, hem ünlem işareti aynı anda ima ediliyor cümlelerinde. Koyu renk ofis mobilyasıyla kararıp küçülmüş bir devlet dairesinde ortalığı yıkıyor en tiz sesiyle. Gören yazdıkları zihin yorucu bir iş sanıp, saygıyla kenara siniyor. O da, bu kadar insan öyle sanıyorsa boşa değildir diye gücünü benimseyip, yerini sahipleniyor. Parlak renkte hırkası ve eski model, kapağı kırık bir cep telefonu, o sigara molasındayken bile geçici makamında nöbet bekliyor. İş tamamlandığında defterlerle, makbuzlarla beraber, kıdemi de başa dönüyor, temize çekiliyor.