utandığı için hırçınlaşan ergen kız.

Anne, mağazaya girer girmez tüm bakışları üzerine çekerek, alaycı gülüşleriyle kenarda toplanmış tezgahtarlardan birine sesleniyor. Çizmeler, ayakkabı ve botların yan yana durduğu, florasan lambayla aydınlatılmış beyaz raflara doğru beraber seğirtiyorlar. Kızı öfkeli, kaşları çatık, uflayıp pufluyor. O an annesi, sırtında bir kambur. Aynı dili konuşmuyorlar. Tezgahtar çocukla bile aynı dili konuşabilirler, ama annesiyle mümkün değil.

Tezgahtara bakıyor utanç içinde, annesinin nasıl da boş laflar ettiğinin bilincinden doğan bir utanç bu. İşte, o bile annesine gülüyor bıyık altından, ‘su geçiriyor mu bu botlar’ diye sormasına. Geçirse niye satsınlar ya? Okulda herkesin ayağında! Hepsi akılsız, bir sen mi akıllısın be kadın! Alıver işte, konuşmadan.

Kasada da taksit, indirim sözü etmesin istiyor. Üç kuruşun hesabını yapar gibi. Tezgahtar ve kasiyer kız botun fiyatını ödeyebilecek güçte görüyor onları madem, o haklı güveni yıkmamak istiyor. Renksiz parlatıcı sürdüğü küçük ağzının içinden söylenip, kelime sonlarındaki hırçın vurgularla annesini tokatlaması ondan.