on küsür kişiyken, sonrasında bölünerek azalan arkadaş grupları. 

Üniversite sınavını geride bırakmanın sevinciyle, formayı üstünden çıkardı diye farklı ve yetişkin bir birey gibi hissederek anfide yanına oturanla arkadaş oluyor. Tuvaletin yerini bile bilmezken, adı havalı gelen bir ders ertelenince, kantine iniyor. Sıra arkadaşı bir diğeriyle, bir diğeri de daha başka bir diğeriyle tanıştırıyor. Birkaç kız, erkek daha geldiğinde, takım tamamlanıyor. Artık uzunlamasına bir balkon gibi, yanyana yürüyecekler. Okul çıkışında kaldırımlar yetmeyecek, topluluklarına. O an, olasılıklar sonsuz. Neredeyse okulun tümü, bir anda arkadaşları olacak. Sürekli telefon çalacak, mesajlar yağacak. Nargile kafeye mi giderler, barlar sokağına mı? Farketmez, hepsinde olacak şey aynı.

Sosyal yetenekler yeterince sergilenince, grup içinde örtülü bir hiyerarşi oluşuyor. Bu hiyerarşiye aykırı olmayan duygusal beklentiler, yetişkin ilk aşklara dönüşerek ödülleniyor. Boşta kalan erkekler ise, maç sohbeti yapacakları yeni gruplara eklemleniyor. Ayrılıklarla çifte kavrulduktan sonra kaldı mı sana iki kişi. Yazık oldu o sonsuz kombinasyon, permutasyon hesaplarına.