senin diyeceğini senden iyi bilirmiş gibi cümleni tamamlayan, ama yanlış tamamlayan adam.

“Tabii, öyle olmasına öyle de…” diye mecburi onaylayarak sözüne devam ettiriyor insanı. Neden kendine böyle çok güveniyor? Nasıl biliyor ki, düşündüğü yüzde yüz doğru? Nasıl cesaret ediyor, ağızdan çıkmayan sözü tamamlamaya?

Herkesi tanıyor diye çok sevildiğini, hepsiyle arkadaş olduğunu sanıyor. Her tip adam görmüş, kimle tanışsa onun kılığına girebiliyor. Kendini herhangi birinin yerine koyabiliyor, diye düşünüyor. Sadece aklının gücüyle sandalyesinden kalkıp, karşısındakinin içine dolabilir, onun mantık örgüsünü tamamen kavrayıp şişleri eline alabilir. Ama ilmek kaçırdın bak, gördün mü?