“Gidicem” yerine “gidizjem” diyen kız.

Serzan’larla gel miçtımammmı? Oruyor, oruyor, asmıyorum. Soo-na bi misaoz. Zivap virmecim tabi. Ne diyem kıtsım, mannak masan? (Sercan’la gelmiş, tamam mı? Arıyor, arıyor, açmıyorum. Sonra bir mesaj. Cevap vermedim tabii. Ne diyim kızım, manyak mısın?)

Ekseriyet caddede geziyor, kafelerde oturuyor. Fönlü siyah veya sarı çizgili, en az beline gelen saçları. Biçimli yüzü, incecik kolları. Sanki armut bedenli annesinden doğmamış gibi, gri eşofmanı salındıkça belli olur kibar hatları. 

Türkçe’yi bir garip konuşuyor, düz konuşmak ona yakışmaz. Düz olmak istemiyor, spiker vurguları ondan. Arada bölüyor kelimeleri, ağırdan alıyor. Cep telefonunda veya MSN’de mesaj yazarken halbuki, harflerinde bile tasarruflu.

Türkçe pop şarkılarında bir yeni kelime duyup, öğreniyor. Onların yardımıyla küsüyor, gerekçe yazıyor iri yarı, kısa boylu sevgilisiyle küslüklerine. Annesinin kopyası efkarlarını, bronz ellerinde neon ojeleriyle savuşturuyor. “Kızım” diyor hep, arkadaşlarına.