bebeğinin/çocuğunun fotoğrafını koyan kadın

Gençliği boyunca önyargılarla yontulup, hayallerle bezenmiş karakteri, üstüne sinmiş kadınlığına dair binbir detay siliniyor anne olunca; tam zamanlı bu ağır işçiliğin düz renk tulumunu tereddütsüz kabullenip giyiyor. Böylece dünyanın dört bir yanındaki meslekdaşlarıyla paydalar acilen eşitleniyor, mantıksız seçimlerin bile hormonal yoldan mazeretlendirildiği bir tür alacakaranlık kuşağına geçiliyor. Değerini bilemeden saman kağıda çalakalem yazdığı hayatı değil; yeni projesi, editörlüğüyle cilalayacağı bebeğinin hikayesi. Kendine dair istekleri ise bu evde kiler ya da tavanarası artık, evin nadiren uğranan bir köşesi.

Küçük kopyasının emrinde çalışırken verilen bol kepçe taviz paketine profil fotoğrafı da dahil oluyor er geç. Nasıl aynaya bakarken anaç endişelerden fırsat kalıp da kendi yüzünü göremiyorsa, ona bakan da onun yüzünü göremeyecek. Bu yüzden sohbet edilen sanal alanlarda kimliğinin temsilcisi, artık pudra ve alkolsüz losyon kokan kareler: Flaşın patladığı tüysüz alnıyla parlak bir bebek başı veya yüz ifadesi zor seçilse de fırfırlı eteğinin iki yanına hareketlenmiş yumuk ellerin net sevinci; bilmiş gözleriyle muzip kadrajın dışında bir noktaya bakarken veya kremalı pastanın bir elin parmağını geçmeyen mumlarını üflerken. Dudakların alayla genişleyip annesinin buyruklarına üfleyeceği günlere ise daha yıllar var.